W III wieku p.n.e. u wejścia do portu w Aleksandrii wystawiono ogromną wieżę. W ciągu dnia słup dymu wskazywał żeglarzom drogę a nocą na jej szczycie palono ogień.
Ta latarni była pierwszą latarnią morską na świecie i służyła ludziom przez 1500 lat. Latarnia ta jest jednym ze starożytnych cudów świata. Arabski geograf i podróżnik z XI wieku Abu Abdallah Mohammed Edrisi dość dokładnie opisał Latarnię. Latarnia na Faros miała 117 metrów wysokości a na jej szczycie stał posąg Zeusa Zbawcy. Latarnia ta składała się z trzech wież poustawianych jedna na drugą, pomieszczenia dla latarników i żołnierzy znajdowały się w pierwszej z nich, która była kwadratowa, druga wieża miała osiem boków a trzecia była okrągła. Wielkie ilości opału były potrzebne dla podtrzymania ognia, a drewno nosiło się na sam szczyt poprzez wspinanie się po krętej rampie. Blask ognia wzmacniały płaskie zwierciadła z brązu ustawione za płomieniem. Z odległości 50 kilometrów było już widać latarnię morską. Latarnia popadała w zaniedbanie dlatego już w XII wieku port w Aleksandrii był tak zamulony że statki nie mogły do niego dłużej wpływać.
Copyright @ 2010 Cuda Świata | Kontakt
{LINKIGL}